IPdidi
Nederlands

WebRTC-lektest

Browsers gebruiken WebRTC voor videogesprekken en het delen van bestanden. Om een gesprek op te zetten vraagt de browser een STUN-server naar zijn openbare adres, en dat verzoek kan langs een VPN of proxy gaan. Deze test doet hetzelfde verzoek en vergelijkt het resultaat met het IP van je verbinding.

Resultaat

Bezig met controleren…

Het IP van je verbinding: Bezig met controleren…

Doe de volledige browser fingerprint test

Adressen gevonden via WebRTC

Wat een WebRTC-lek is

Elke website kan met een paar regels JavaScript een WebRTC-verzoek starten, zonder om toestemming te vragen. Als het openbare adres dat terugkomt verschilt van het IP van je verbinding, kent de website ze allebei.

Met een VPN of proxy is dat tweede adres meestal je echte adres.

Waarom proxy's lekken en VPN's meestal niet

Een systeemproxy, zoals een proxyclient als Clash in de systeemproxymodus, vervoert alleen het verkeer dat apps eraan doorgeven, in een browser dus HTTP en HTTPS. WebRTC verstuurt UDP-pakketten rechtstreeks, die dus via je gewone verbinding naar buiten gaan.

Een VPN, of een proxyclient in TUN-modus, vangt verkeer op netwerkniveau af, inclusief UDP. Het STUN-verzoek gaat dan net als al het andere via de server naar buiten.

Een WebRTC-lek oplossen

Gidsen